کلا نمایشی که سینمای غرب (و همچنین موسیقی غرب) از مفهوم "عشق" میده در چند سال گذشته کاملا در مفهوم "سکس" ادغام شده. صرف نظر از اینکه این نمایش تاثیری در جامعه ی غربی گذاشته یا در آینده میذاره، چیزی که من در شرق برداشت کردم این بود. کلا با عشق همیشه سکس همراه شده. حتی گاهی اوقات در مکالمه ی بین بازیگر ها برای تاکید بیشتر بر روی سکس این واژه رو بعد از عشق و با فشار بیشتری ادا می کنن و بعد هم جمله هایی برای اعتبار دادن به هرچی که گفتن.

البته این عرفیات در هر سینمایی تابع جامعه به شکل دیگری پیدا شده. مثلا در نود درصد فیلم های هندی که در مسیرم بین اتاقم و دستشویی روی صفحه ی تلویزیون دیدم پلیس هندوستان پلیسی فاسد بوده که یک جوانی آخرش رئیس کلانتری رو به سزای اعمالش میرسونه.

یا مثلا تو ایران هر کله گنده و مایه داری که ورشکسته هم شده در جایی مثل کاخ زندگی میکنه؛ بعد ما نمیفهمیم مفهوم ورشکسته شدن افزایش بدهی نسبت به سرمایه هست یا به جای هشت میلیاد، پنج میلیارد سود بردن. و عشق ها همیشه از لحاظ طبقات اجتماعی در تضاد هستن، چیزی که انگار در واقعیت جامعه خیلی کم اتفاق میافته.

شاید این سه شکل از تعاریف اجتماعی خلق الساعه در فیلمی یا سریالی به وجود آمدن، ولی این جامعه بود که این مفاهیم را پذیرفت وباعث تشویق دیگر فیلم ساز ها به ساختن این نوع مجموعه ها و فیلم ها شد.  و هنگامی هم که این نمایش های خیالی، در جامعه جا افتادن و دیگر جذابیت نمایشی خودشون را از دست دادن، باز هم به یک محرک نیاز هست تا نظر جامعه جلب بشه و همین چرخه اینقدر ادامه پیدا می کنه که عرف ها و عرف ها در هم قاطی می شوند و تضادها و ناهنجاری ها ایجاد می شوند. چیزی که باعث میشه "عشق" با "سکس"، "قشر بی درد" با "قشر آسیب پذیر"، تر و خشک، پلیس خوب با پلیس بد، درچار تداخل بشن و مفاهیم تازه به وجود بیان.

کلا همه ی این مطلب به خاطر این بود که داشتم فکر می کردم مصراع "he'll never love you like I do" را چطور ترجمه کنم. وقتی که داشتم به خودم فکر می کردم که اگر به صورت "او هرگز به مانند من با تو نزدیکی نخواهد کرد" ترجمه کنم اصلا خندم نگرفت. نمیدونم چرا ولی ما به خیلی از ناهنجاری هایی که اصلا به ما مربوط نیست هم پاسخ مثبت میدیم.