من امروز در بیست و یک سالگی رو قفل کردم و کلیدش رو انداختم تو باغچه ی خاطرات و یه کلید دیگه از خدا گرفتم در بیست و دو سالگی رو باز کردم. از بد شانسیم هوا الان آفتابیه آفتابیه. من دوست داشتم ابری و خاکستری باشه و مثل هیفتهم دی سال شصت و هفت یکمی هم از بارون دیروز رو زمین باشه.

مادرم میگه نیم ساعت قبل از اینکه من به دنیا بیام نونوایی بود! احتمالا واسه همین پسر با برکتی هستم و یکم هم سبزه! به هر حال تنوری هستم با قارچ و پنیر.

ولی انصافا احساس بزرگی که پارسال داشتم امسال ندارم. انگار بیست و دو سالگی همچین سن با پرستیژی نیست!

با همه ی دلخوری که ازت دارم ولی بازم از ته دل میگم محسن تولدت مبارک...

راستی وبلاگ من هم وارد سه سالگی شد. البته دامنه ی وبلاگم وارد سه سالگی شد. من که خودم رو اصلا وبلاگ نویس نمیدونم و هنوز هم هدف مشخصی از نوشتن واسه خودم تعریف نکردم. ولی به هر حال این شکلی که این چند وقت می نویسم فکر کنم بد نباشه بعضی ها خوششون میاد خودمم اِی راضی هستم به رضای خدا.

روبرتو با اینکه همچین وبلاگ مالی نیستی ولی تولدت مبارک. (تمامی اموال مذکر من که جاندار نباشن اسمشون روبرتو هست. خانوماش اِمیلی). مهم اینه که من دوستت دارم پسر.