من دیشب بر خلاف قولی که به خیلی ها دادم در نظر سنجی برنامه نود شرکت نکردم. خب من به محسن رضایی رای دادم و جنبش سبزی هم نیستم دیگه. اصلا نود رو ندیدم ولی واقعا از ته دلم خوشحالم که برای معدود بار به قولم عمل نکردم.
راستش وقتی که این نظر سنجی سوژه شد امروز رفتم یکی از نوابغ جنبش سبز رو که دیشب بهش قول داده بودم به گزینه آخر (که چهار بود تا قبل از برنامه) سوژه کنم (البته همه ی سبز های فعال در اینترنت و کنار گود نابغه هستن!) و بهش گفتم من که به گزینه ی سوم رای دادم تو چی؟ بهش بر خورد گفت خیلی نامردی مگه نگفتم به چهار رای بده؟!!! گفتم تو به چهار رای دادی؟ گفت آره. خواستم از چیزایی که می نوشت عکس بگیرم بزارم رو وبلاگم ولی به احترام جنبش سبزی های خارج اینترنت (توی گودی ها:)) این کار رو نکردم. شاید فکر کنید طرف همچین سوادی نداشته باشه ولی باید عرض کنم که دانشجوی مهندسی برق هست:)
من اصلا برنامه نود رو ندیدم ولی امروز صوتش رو دانلود کردم و خوب به حرف های دادکان گوش دادم. فردوسی پور به ظاهر و واسه اینکه برنامه داغ بشه انتقاد می کرد ولی انگار از خوشحالی داشت پر پر می رد. عکس نظر سنجی ها هم دیدم و واسه غریبی محمد دادکان با این جماعت که طرفدارشن دلم سوخت:)
جماعتی از نیاندرتال های هزاره ی سوم که برای به دست آوردن آزادی عقل خودشون رو میندازن تو پستوی احساس و لگد مالش می کنن. اگر عقلی در کار بود همه ی جنبش سبزی های کنار گود با هم عاقل می شدن و به گزینه ی دیگه ای رای میدادن تا تمام رشته های دادکان پنبه نشه. عین همین بلا هم سر موسوی و کروبی آوردن و من قبل انتخابات هم گفته بودم و حرف الانم نیست.
اگه قراره در ایران که میخوام دنیاش نباشه انقلابی بشه و بازم صد سال به عقب برگردیم پیشرو های ما این جماعت نیاندرتال هزاره ی سوم کنار گود نشسته نباشن. کاش بازم تقلب می شد و گزینه ی دیگری برنده می شد!
