در خبرها خوندم که گوگل ویو به پایان خط رسید …. من چندین بار قبل از اینکه این سرویس توسط گوگل ارائه بشه دربارهاش خونده بودم، و تصوری که از گوگل ویو داشتم با چیزی که برای اولین بار (و فکر کنم شاید آخرین بار) تجربه کردم خیلی فرق داشت. البته این رو هم نباید فراموش کنم که در کل کاربر حرفهای وب دو نیستم (البته نمیدونم گوگل ویو هم وب دو هست یا نه!) و در جایگاهی نیستم که نظر تخصصی بدم، اما به هر حال نظری دارم. اخبار گوگل ویو هم فقط دو باره سر و صدا کردن، یک بار که گوگل شروع به پخش دعوتنامه کرد و همه براش بالبال میزدن و یک بار هم که صفحهای شبیه به صفحهی فیلترینگ خودمون بود که به کاربران مرورگر اینترنت اکسپلورر اجازۀ استفاده از گوگل ویو رو نمیداد، فرقی هم نمیکرد که از چه نسخهای از اینترنت اکسپلورر استفاده میشد. البته علاوه بر مایکرسافت، بنیاد موزیلا هم از این صفحه انتقاد کرد.
حالا اگه بخواهیم کمی با دیدهی بدبینی به قضیه نگاه کنم، به نظر من گوگل ویو تنها بهانهای در امتداد رقابتی بود که گوگل علیه مایکروسافت به راه انداخته بود (مثل ساخت مرورگر و سیستم عامل کروم و آندرویید)، در این راه هم از هیچ عملی حتی انحصار طلبی کوتاه نیومد. گوگل با این عمل احتمالاً تنها فقط قصد اجبار کاربران به استفاده از یک مرورگر دیگر به جای اینترنت اکسپلورر (طبیعتاً گوگل کروم) رو داشته، حتی مسخره ترین عبارات رو هم برای ترسوندن کاربران مثل عبارت "با مسئولیت خودتان!" به کار برد. به هر حال مشخص بود شرکت عظیمی مثل گوگل هم در ابتدای راه حداقل برای جذب کاربر همچنین کاری رو انجام نباید بده، یا حداقل مانع نسخههای قدیمی اینترنت اکسپلورر باید میشده. حتی اگر فرض کنیم که قصد گوگل تنها جلوگیری از مشکلات احتمالی برای کاربران بوده، این محدودیت برای سرویسی مثل گوگل باز هم باید ایجاد میشده.
نتیجهگیری اینه که گوگل با سرهم کردن چندین فناوری فقط قصد جذب کاربر برای مرورگر خودش رو داشته!
بسیاری از ما تصور می کنیم که هرگز گول هیچ حقّه ای را نمی خوریم. در واقع، این تصور همان چیزی است که کلاه بردار ها به دنبالش هستند. آنهایی که عقیده دارند بهتر می دانند، اغلب آخرین نفراتی هستند که در مقابل تبهکاران به دفاع از خود مشغول می شوند. بله، در ویرجینیا مردم مبلغ بسیار زیادی را از دست می دهند. خیلی زیاد. به لندن پول حواله می کنند، به خود این زحمت را نمی دهند که بدانند آیا واقعاً و با احتمال یک در یک میلیون از بازماندگان شاهزاده ای مرده در آفریقا هستند، حتی گاهی برای اطمینان به دنبال او تا نیجریه هم می روند.
